Graag deel ik met jullie mijn zwangerschapservaring. Waarschijnlijk ben je geneigd te denken dat een verloskundige haar zwangerschap(pen) heel anders door maakt, maar niets is minder waar. Uiteindelijk ben ik ook die ‘gewone’ zwangere zoals ieder ander.
Eerste trimester
Door mijn PCOS heeft het best even geduurd voordat onze zwangerschapswens bij ons eerste kindje in vervulling werd gebracht. Middels medicatie vanuit het ziekenhuis kreeg ik een regelmatige cyclus, waardoor ik in verwachting raakte. Ons knulletje (Thijn) was nu zo’n 13 maanden oud en ik had door mijn PCOS anticonceptie vervloekt. Nu moet ik ook zeggen dat ik door de PCOS (en hier en daar nog wat borstvoeding…) nog geen (regelmatige) cyclus had, dus een zwangerschap was niet iets waarvan ik dacht dat dit op korte termijn zou gebeuren. Op vakantie in Italië bleef mijn cyclus nu wel erg lang uit (denk gerust aan 12-14 weken). Het begon een beetje te kriebelen… zou het? Nadat ik de ontkenningsfase door was, bedacht ik mij toch maar om een Italiaanse zwangerschapstest te kopen. Het voelde niet goed om nog veel langer wijntjes te drinken, wetende dat ik wellicht in verwachting was. En ja hoor: twee streepjes! Ons geluk kon niet op. Toch merkte ik al snel ook wat vervelende gevoelens; zijn wij/ben ik hier wel klaar voor? Ik vond het al zo druk met Thijn. Thijn sliep nog steeds niet door, hoe doe je dit met twee kindjes? Het voelde erg vervelend dat je zo veel vreugde wilde voelen, maar dat er in het begin vooral ruimte werd gemaakt voor spanning en angst. Na een paar weekjes kon ik steeds meer wennen aan het idee en kwam ik tot de nuchtere realisatie dat, mocht de zwangerschap goed zitten, het nog ruim een half jaar zou duren voordat ons leven zou veranderen. Direct na terugkomst uit het heerlijke Italië hebben wij natuurlijk op de praktijk gespiekt met de echo; een kloppend hartje! Gelukkig kwam ik het eerste trimester (in vergelijking tot veel anderen) redelijk goed door. Ik had weinig tot geen klachten, zo lang ik maar frequent (en veel) at. Wel was ik wat overdonderd door de vermoeidheid die er gewoon net even extra in kikt op het moment dat je al mama bent, maar ook dit herkende ik van velen uit de praktijk.
Tweede trimester
Begin tweede trimester kwam ik er al snel achter dat wij ons tweede zoontje zouden mogen gaan verwelkomen. Ik was te nieuwsgierig om hier langer mee te wachten. In het tweede trimester was er meer ruimte om mij wat meer mijzelf te voelen, omdat de vermoeidheidsklachten gelukkig wat afnamen. Helaas merkte ik wel dat ik het maar wat lastig vond om mijn lijf in zo’n vlot tempo te zien veranderen. Ondanks dat je vanuit de praktijk weet dat een buik bij een volgende zwangerschap sneller groeit, groeide mijn buik (en de rest van mijn lijf) vele malen sneller dan dat ik dit mentaal bij kon benen. Ik vond dit vaak best lastig. Eind tweede trimester kenmerkte zich helaas door de toename in fysieke klachten. Deze klachten herkende ik in deze fase helemaal niet van Thijn. Mijn stuit en rechter heup deden dagelijks zeer. Met Thijn kreeg ik hier op zijn vroegst pas na 35 weken een keertje last van… Op mijn verloskundige stoel attendeer ik de cliënten natuurlijk altijd een fysio op te zoeken, rust te nemen en/of evt. minder te gaan werken. Geen van allen deed ik natuurlijk, heerlijk eigenwijs als vele cliënten stak ik mijn kop in het zand met de gedachte “ach, het hoort erbij”.
Derde trimester
Álle clichés over een volgende zwangerschap zijn waar. Zo ook dat de zwangerschap veel meer aan je voorbij gaat en de zwangerschap vele malen sneller verloopt. Logisch ook, je leven als mama zijnde is compleet anders. De realisatie dat ik alweer in mijn derde trimester zat voelde een beetje gek. Alles voelt dubbel. Ergens vond ik het fysiek gezien niet erg dat het einde beetje bij beetje in zicht kwam, anderzijds vond ik het mentaal ook lastig om de periode met alleen mijn lieve Thijn af te sluiten. Mijn fysieke klachten werden er met de weken helaas niet beter op, maar ik merkte wel dat door gewoon maar ‘door te gaan’, het te doen was. Mijn verlof kwam in zicht. Het lastige hieraan was alleen dat wij zelfs tot 5 weken voorafgaand aan mijn wettelijke verlof nog geen vervanging gevonden hadden. Wat heeft dit een spanning met zich mee gebracht… Ergens wil je je cliënten en collega’s niet in de steek laten, maar anderzijds wil je zelf ook kunnen genieten van deze bijzondere periode. Ik weet nog dat toen ik Thijn met drie maanden weg bracht (bij mijn eigen moeder notabene), dat de tranen over mijn wangen rolde… Toen heb ik bewust gedacht: mocht een volgend verlof mij ooit nog gegund zijn, wil ik hier wat langer van kunnen genieten. Gelukkig was daar (redelijk 2 voor 12) onze Pam. Pam solliciteerde naar de functie en het voelde gelijk goed; wat een opluchting! Zo gek dat na dit sollicitatiegesprek er ineens een soort ruimte leek te ontstaan in mijn hoofd. Ruimte voor de voorbereiding van de komst van ons tweede zoontje. Net zoals alle andere ervaren mama’s deed ik traditioneel mee aan de late voorbereidingen van een tweede kindje. Zo was de kamer nog niet af, lagen alle spullen nog achter schotten op zolder, was een naam nog niet verzonnen, noem maar op. Na 32 weken ben ik hier langzamerhand lekker mee aan de slag gegaan. Beetje bij beetje werden de voorbereidingen getroffen en toen ineens was mijn verlof daar. Heel gek, maar vooral ook erg dubbel. Ik keek er ontzettend naar uit, maar het voelde ook lastig om een stapje terug te doen. Je bouwt immers zo’n fijne band op met de cliënten. Het is bijzonder om veel te herkennen van je cliënten in de zwangerschap. Zo ook dat je veel meer voorweeën hebt als het niet je eerste zwangerschap is. Nu pas merk ik wat dit écht mentaal met je kan doen. Je spiekt toch stiekem even op de klok; hoeveel minuten zaten hier nou tussen? Bij Thijn beviel ik met 40+3 (na fantastisch strip werk van Tamara). Wanneer zal dit knulletje zich aandienen? Ik kan niet wachten om je te mogen ontmoeten!
